Di dawiya dawîn de serfermandarê tirk gotina ku di devê xwe de digevizand derxist. Got ku; “di operasyoneke derveyî sînor de emê nikaribin PKK’ê biqedînin, lê emê derbeyek lê bidin” Demek mebesta wî lêdana derbeyê bûyê, jixwe ji ber ku ew bixwe derbekar e ev tê fêmkirin.

Ka em werin ser meseleya “lingê qazê” bes mesele qet jî ne wisa ye. Bûyûkanitê ku bi riya çapemeniyê ji derbeyan hez dike, bes ji ber ku di pratîkê de gelek derbeyan xwariye, hê ji ji bin bandora şoqan derneketiye. Herî dawîn rabû endamên çapemeniyê bir Egîrdîrê û bi şova ku kire, xwest e ku zevahîrê xelas bike.

Qaşo wê bi leşkerên profesyonel têkoşîn bikin, wê mehane bidine wan, wê vanan heta temenên xwe yên dawîn şer bikin! Baş e wê ji wan nepirsin, vanan ji bona pereyan wê herin mirinê an jî wê jiyana xwe bavêjin xetereyê? Di ser de jî ji yên ku ji bona pereyan dimirin re “niyazî” tê gotin, her kes dizane ku “şehîd” nayê gotin.

Em ferz bikin ku artêşeke bi pere ava kirin û di ser de jî van leşkerên teqawid û an niştavanperwerên(!) ku her roj qirêjiyên wan dertê bazarê statûyeke fermî bi dest bigirin, wê çibibe? Wê kî bi çeteyên profesyonel re têbikoşe, pirsa esasî ev e.

Dema ku Bûyûkanit fermandarê kolordûyê bû, teşkîlata JÎTEM’ê birêve dibir. Kuştinên ku “zarokên wî yên baş” kirine gihîştiye hezaran, bi hezaran gund û gundikan şewitandin. Bûyûkanitê ku mîmarê şerê qirêj e, ji niha de di bin navê artêşa profesyonel de, “hemû zarokên xwe yên baş” bi maeş ve girêdaye.

Wisa tê fêmkirin ku mînakan çeteyên mîna Atabey-Saûna-Enqere, pêwîst kiriye ku tedbîrek wisa bigirin. Ev kirûyên ku li hişmendiya rayagiştî dikevin, mîna ku wî tengezar kiriye. Ger ku fermîbûyîn çêbibe, wê vanan ji kategoriyan sûc derên û kiryariyên wan resmî bibe.

Baş e wê vanan çi bikin? Wê li ser mirovên sivîl û bê parastin terorê bilavînin. Wê lez bidin kuştinên ku kiryarên wan ne diyar in. Wê êrîş bibin ser derdorên welatparêz û demokratên ku bi gotina wan “noker” in.

Wê Bûyûkanit û çeteya wî ya profesyonel di bin navê artêşa profesyonel de, çeteyên xwe yên nelegal bigihînin statûyeke qanûnî. Jixwe bi salan e navendên perwerdehiya komandoyan ên Qeyserî, Egîrdîr û Foçayê dixebitînin. Her sal leşker amade dikin û dişînin Kurdistanê. Di vê wateyê de jixwe tiştek nû nîn e. Ya nû ev e ku, Bûyûkanit di ser van de çeteyên nelegal gihande statûyeke fermî û têxistiye dewrê.

Di ser komandoyên ku bi hezaran li Başûrê Kurdistanê bi cî bûne, tê zanîn ku li ser navê karsaz-razemenîker-senayîvan û tendûristvananan “zarokên baş” ên Bûyûkanit çeperên xwe girtine. Vanan carnan bi bûyerên teqandinan, carnan bi sûîkastan carnan jî bi riya tirkmenan karên tarî birêve dibin. Heta hinek ji wan bi parçeyên firokeyan jî hatine girtin.

Bûyûkanit û çeteyên wî, jixwe dixwazin li derveyî sînor zêdetir tiştan bikin, lê nikarin bikin. Li dûrî sînor heta bêjî tengav bûne. Bi nîşandina derveyî sînor re, dixwaze xwe ji tengavbûna heyî rizgar bike. Ev lîstik her diçe dirûvekî xeter digire. Bûyûkanit û çeteya wî, li sînor û li dûrî sînor, bi heman zihniyetê tevdigere. Em bi feraseteke ketandî ku ji bona pere mirovan dikarin bikujin re rû bi rû ne. Ji van çeteyan her tişt tê hêvîkirin. Ji ber vê sedemê, divê em qet li ber wan nekevin. Ku cî hatiye em dixwazin van derdorên ku etîketa teqewidbûnê hildigirin û van dijminên gel ku di warê zihnî de seqet in hişyar bikin. Jixwe dema ku leşker bûn, tiştên ku kirine têrî ceza girtinê dike. Qe nebe piştî ku hûn teqawid bûn, rênên li ciyên xwe. Her roj di çapemeniyê de telên xwe nîşandayîn û wîlewîla şerkirin, wê ne ji bona xêra we be. Di ser de jî hûn beşdarî artêşa profesyonel bibin, wê dawiya we ne baş be. Bi kurdan dijminahî kirinê, wê tiştek nekeve destê we, beravajî vê yekê, wê we bi xetereyan re rû bi rû bihêle. Dîroka şeran daye selmandin ku, ev dibe artêşeke profesyonel be ev dibe artêşeke bi pergal be, tu artêşek li hemberî gerîla bi ser neketiye. Pratîka şer a 25 salan vê rastiyê piştrast dike.

Daxwaz û hêviya me ev e ku, tu kes xwe tevlî van lîstikên qirêj ên Bûyûkanit û çeteyên wî nebin. Nexwe ewê heman aqûbetê parve bikin.

Ji me gotin!..