Heft can, heft şitlê azadiyê, heft rêhevalên rojê, heyvê û stêrkan ji nava me koç kirin. Digirîn di nava xwe de taht, zinar û vê xwezaya qedîm, li van çiyayên azad, li bihûşta welatê me. Êdî gul jî naxwazin bêhna xwe ji me re bifûrînin û bilbil dev ji awazên xwe berdane. Pel hildiweşin di dilê me yê birîndar de, fena her carî. Di ronahiya tavehîvê de, xwîna sor bi xwêdana eniyan ron dibe. Di her qebaskirina lat û zinarekî de, wan hêrsa xwe li guleyan bar kir û li ser sînga dijmin de reşandin.

Dîlan û govenda azadiyê dest pê kir.

Zîlanê bi rûyê xwe yê heyvesor, bû bûka Zagrosê. Ew mîna gelê xwe penaber bû û di penaberiyê de, dilê xwe kiribû pola. Vaye Zîlan temeziya kesk û sor û zer hejand.

Tilîlîlî!!!

Tilîlîlî!!!

Di bin gurmegurma qilêşan de, vaye tê şêrê serê çiyan Latîf, xortê çeleng û dildarê êgir, bi tevgerên xwe dîlanê geş dike û xwe berdide meydanê. Dîsa mîna her car rûyê wî bi ken e.

Dîlana azadiyê ye, ma hejmar têr dike. Vaye tê bi mêrgasiya xwe Egîdê Amedî, sergovendê taxa Elîpaşayê, tam li gorî navê xwe ye. Dara azadiyê bi xwînê tê avdan, her û her tî ye.

Rih û giyanekî din, Mazlûm! Bi kenekî bilind, dixwaze tevlî govendê bibe û mil dide hevalan.

Vaye xwendekarê me Levend! Bi dilê xwe yê ciwan û tijî heyacan, bi dirûşma Bijî Serok Apo dibeze.

Dengek bilind dibe û li zinarên Zagrosan olan dide, dengê Seyvan e! Lawikê Kirmanşahî û fermandarê Zagrosê! Ew jî hevalên xwe, bi dilê xwe yê fireh hemêz dike.

Şaho derdikeve û bang dike; “Heval min tenê nehêlin, ez jî dixwazim, bi lîstikên rojhilatê reng bidim govendê.” û bi evîna xwe ya mezin govend temam dike. Teqîn, qîrîn, qajîn e, di şeveke reştarî de. Mîna stêrkên bêwar, her yek ji wan dixuricin li ser axa pîroz û birîndar.

Belê Zagros!

Ew çiyayê ku ji Îskender re nebû yar. Ew çiyayê ku her dem bûye hêlîna berxwedêran. Çarçela û Avaşîn lorîn û zêmaran bê navber distrin. Vaye! Hemû heval amede ne. Vaye! Tu tenê mayî, de berdewam bike vê govendê! Vaye! Niha xort û keçên qeşeng û çeleng, xwe avêtine bextê te û dixwazin di ciyê mayî de govendê temam bikin.

Çiya û zozanên Zagrosê, ji niha de, bêriya ken û henekên we dikin. Ka ew bişirîn û kenê we yê ku heyvaçardehşevî dihesidand. Sosin û nêrgiz, di dîlanê de ne û benda we ne, da ku hûn sergovendiyê bikin. Li hemberî lehengiya we, ew yezdanên ku xweşik dihesibînin, di şibakeyên panteonê xwe de, ji xwe fedî dikin.

We saqoyê xwe, li bin baranê raxist û li hemberî vê sîstema hov serî rakir. Ji bona aştiyê û azadiya Roja xwe, we xwe ji çalakiyan paşve nehişt û hûn ketin riya azadiyê û di kerwana azadiyê de, bi sekn û girêdana xwe, we şivereyên herî dijwar li dû xwe hiştin. Çend hevalên we bûn mertal di dilê gelê xwe de, da ku rûmeta gelê me ji xinis û hovan biparêzin.

Belê!

Mertalên zindî yekem şehîdê xwe da. Di vê destana berxwedanî û lehengiyê de, Latîf Torak(Alî Şîmşek), mîna hevalên xwe yên din, bû şehîdê aştiyê. Ew ji bona aştiyê ketibû riyan. Ji bona azadiya serokê xwe û seknandina operasyonan, bi qasî sal û nîv berê ciwanên kurd, bi stranên xwe û eşqa xwe ya aştiyê berê xwe dan çiya. Lê sîstem wan terorîst bi nav kir. Ew bi israr bûn û bi dehan koman, ji her bajarî ketin riyan û gelek ji wan ketin girtîgehan. Wan digot: “ Em wekî ciwan, naxwazin li serê çiyayên me operasyon lidarbikevin. Em naxwazin tu kes bimire.” Wan ji bona bala rayagiştî bikişînin ser pirsgirêka kurd û rewşa tecrîdê, bûn mertalên zindî û qasidê aştiyê û gotin; “Em naxwazin bimrin û bikujin.”

Lê dewlet guh neda wan û bi hovîtî çû ser wan. Wan dîsa got: “Em naxwazin bimrin û bikujin. Ger rewş ev be, kîjan alî aştiyê dixwaze emê li wê hêlê bin.” Û refên xwe diyar kirin. Mîna teyrên baz, ji gundan, bajaran û metrepolên tirkan meşiyan ber axa pîroz û azad, ji bona azadiyê. Sal 2005 û destpêka havînê, di qileqija havîna sotîner de, wan qefle bi qefle berê xwe dan, Herêmên Parastina Medya. Daxuyanî dan û dem danîn. Lê ji dewletê tu bersiv nehate dayîn. Wan xwe wekî Tûgayên Aştî û Azadiyê binavkirin. Û piştî demekê, bi armanca aştî were Kurdistanê û ji bona Rêberê Gelê Kurd bigihîje azadiyê, beşdarî refên gerîla bûn. Wan rêgeha ciwanan diyar kirin. Û piştî kom bi kom ciwan berê xwe dan çiyayan, her kes wan wekî beşdarbûnên Mertalên Zindî nas kir.

Yek ji wan jî, Latîf bû. hemû hevalên wî jêre Şêro digotin. Ew bi vê ciwaniya xwe, ji zû de bûbû rêhevalê riyên tarî û ev mêrxasî û girêdana wî kir ku di demeke kurt de, derbasî pratîkê bibe. Belê, lawikê serhedî, li hemberî êrîşên li ser serokatî, li derdora serokatî bû mertal, ew ji bona rûmeta şehîdan biparêze û armancên wan ên nîvco man temam bike bû mertal, ew ji bona ku ji yê pey xwe re rê vekin bû mertal. Ew bangek bû, qîrînek bû, ji bona aştiyê. Û niha jî li benda mertalên din e, da ku govenda nîvco maye temam bikin…

Oxir be lawikê serhedî! Oxir be sergovendên azadiyê!..