Şevên sayî ên li çiyayê azadiyê, li ber xuşîna avê dolan, li ber biriqîna stêrkan, li ber dengê çirçirokan û li ber şewqa gûstêrikên ku li asîman firên reqase dikin, temaşekirina asoyên bê binî bi peyvan nayê vegotin. Li taldeyeke ewle, çaydankê te yê çayê yê bi tenî ku li ser kuçikekî çarberî be, wê demê dîmena heyî, delaltir dibe. Li derdora van çarberan şer û siyaset, bi hemû ahenga xwe di nava diyalektîkeke bêhempa de tê nîqaşkirin.

Dema ku ji radyoyê ajansan guhdar dikin, em dibînin ku her derdor û hêz li gorî berjewendiyên xwe li ser gerîla diaxive û her yek tiştek dibêje. Her derdor û hêz, hespê xwe Rojhilata Navîn dibezîne. Di cudahiya van nîqaşan de ya cuda ev e ku, êdî gelê kurd jî xwedî hesp in û ji bona netewa kurd, bi cewhera hespê Hedman, bi çargavê dibeze.
Li hember van pêşketinan, rayedar û çapemeniya tirkan, dîsa ketine tatêlê. Ya herî ecêb û sosret, çapemeniya tirkan nû bi çekên me yên giran hisiyane. Wey doçkayên wan hene, wey hawanên wan hene, wey fûzeyên wan hene û hwd. Mîna ku yekem car pê hisiyane û bi wêne û nirxandinên televîzyona El Cezîre çarşef çarşef derdixin pêş. Destpêkê em ji çapemeniya tirkan re bêjin; “Rojbaş!” Ma qet napirsin ev firokeyên wan ên têne daxistin û lêdan, çawa dikevin? Û dîsa nîqaşa em bikevin an nekevin. Wekî tevger, gotina me soza me ye. Ne pêwîst e em fortên xwe jî bavêjin. Em her dem dibêjin, yên ku dixwazin kerem bikin! Bi dehan caran artêşa tirk bi sed hezaran ketiye herêmên parastinê û her carê jî lêdanê giran xwariye û derketiye. Di warê leşkerî de bila gumana gelê me nîn be û gelê kurd bila bi zarokên xwe bawer be.

Lewre ketin û neketina başûr, dîsa bincilkirina rojeva eslî didome. Serokwezîrê wan şehitî şehitî, hejmaran tevlihev dike. Em hejmaran bidin aliyekî bakur li ku dere başûr kîjan hêl e, êdî tevlihev dikin. Heta donapêr digotin, “me qedand”, îro jî ketine kêmkirin û zêdekirina hejmara gerîlayan. Dîsa bi riya hinek ajansên biyanî agirbest kete rojevê ku hê me agirbesta berê neqedandiye. Dirûtî û qirêjiyên rayedar û artêşa tirkan wisa ji hola xwe dertê, a rast madê mirov li hev dikeve. Mîna ku me çar hezar gundên wan şewitandiye, mîna ku bi milyonan gelê wan koçber bûye, mîna ku em cenazeyên wan parçe dikin, mîna ku em li Amedê tirkan lînc dikin û mîna ku em dibêjin ji nû ve herin ew Asyaya Navîn a ku hûn jê hatine. Lê ew postê miyan ku bêhna xwînê jê difûre, aşkere bûye, genî bûye û bêhn dide. Kî ku rewş wisa bidome, îcar emê bi rastîn bêjin, herin ciyên ku hûn jê hatine!

Di vê pêvajoya ku wê dîrok ji berxwedanî û lehengiyan re şahîdî bike, gerîla û bi giştî tevger ji her demê zêdetir zelal û bi biryar e. Dema mirov li salên borî binêre, ku gerîla asta çalakiyan bilind dike, gotin û daxuyanîyên rayedarên tirkan diguherin. Di sala 2006’an de jî heman rewş hate jiyandin. Gerîla çend meh li ser hev di çarçoveya parastina rewa de çalakiyên xweparastinê li dar xist, ji hikûmetê bigire heta derdorên sivîl an berdevkên leşkeran ketin dewrê, bangên agirbestê kirin, qaşo şer bisekine wê gav bêne avêtin. Lê piştre hate fêmkirin ku, armanc şikandin û sistkirina çalakiyên gerîla bû û pê re jî operasyonên tunekirinê zêdetir kirin û li ser gel pêkutî derketin asta herî bilind. Di van rojên ku hem qada leşkerî hem qada siyasî dikele, wê careke din zirûfên gavavêtinê nemîne.

Dewleta tirk di hemû propaganda û dîplomasiyên xwe de, yên ku şer îlan kiriye gerîla nîşan dide. Di operasyonan de sedema mirî û birîndaran wekî teqîna mayînan nîşan dide. Dewleta tirkan herêmên tampon ava dike. Li aliyê Rojhilatê Kurdistanê jî, dewleta Îranê herêmên tampon ava dike. Ji niha de gund têne valakirin û daristan têne şewitandin. Li Bakurê Kurdistanê, pêkanîn şerên qerij ên salên 90’î têxistine dewrê. Zozan hatine qedexekirin û bajarê kurdan kirine girtîgeh. Kurdistan ji nû ve tê dagirkirin. Ev jî wê bi xwe re bablîsokên ku artêşên dagiker tê de bifetisin derxîne. Gerîlayê ku xwedî tecrûbeya sî salî ye, wê bêdeng nemîne û di asta jorîn de parastina gelê me yê rojhilat û bakurê Kurdistanê bike.

Bila her kes bizanibe ku, şer tercîha me ya dawîn e, lê mîna her giyanewerî xweparastin mafekî herî xwezayî ye. Ji hêla serokatî û tevgera me ve her cure gav hatin avêtin û hê jî têne avêtin. Bila tu kes ji me cudatir gavek hêvî neke. HPG artêşa fedayî ya Rêber Apo ye. Yên ku dixwazin gav bêne avêtin, wê herin serî li Îmraliyê bidin. Ji bilî wê, wê gerîla riyek din û pêşniyareke din nepejrîne. Sedema hebûn û tunebûnê, sedema şer û aştî bi giravê re girêdayî ye. Ev ji bona me rastiyeke jênavegere û bi qasî erd û ezman rasteqîn e.