Asta şer her diçe bilind dibe.

Ji Kurdistanê her roj nûçeyên lêkdanan tên. Ji qadan cenaze li ser cenazeyan û lêkdanên bi şid têne jiyandin.

Artêşa tirk lêdan li ser lêdanê dixwe.

Ew generalên ku li pey têkuzkirina sînorên Mîsak-î Mîlî ne, digel ku 500 hezar leşkerî ajotine Bakurê Kurdistanê jî, windahiyan didin.

Gerîlayan ji zimanê ku ew fêm dikin, dest bi axaftinê kirin. Artêşa tirk ku ew qas bangên aştî û biratiyê hatin kirin, vê wekî tirsonekî nirxandin û bi rêbazên qirêt bersiv dan. Ez miraq dikim, piştî ew qas pêşketinan wê çi hincetan ji xwe re bibînin.

Gerîlayê me mêrxas û egîd e. Hetanî dawiyê li pey gotina xwe ye. Dema ku em bêjin aştî, heta dawîn, çiqas şert û merc dijwar bin jî pêk tînin. Lê sînorekî sebrê jî heye.

Ew maye em vebiguhezin kevirê sebrê. Ma ev lewazî bû, helbet na. Lê bi xerabî hate bikaranîn, hal ew e ku ev ji bona başiya wan bû.
Bila baş bê zanîn gerîla li Kurdistanê bêyî ku careke din bê qutkirin kok berdaye. Gerîla û kurd du têgehên ku bûne yek. Ji ber ku gelê kurd her tiştên xwe wê bikaribin bi têkoşîna gerîla bidin jiyandin. Ji niha û şûn ve gelê kurd dizane ku, encax azadî bi gerîlayan pêk bê û ji dil û can bi vê bawer in. Ji ber ku yên ku li serê van çiyayan têdikoşin, ji heyvê nehatine, zarokên wan in.

Ji generalên tirkan re mizgînî! Ji Enwer Paşayê nû yên Tirkiyê re mizgînî! Mîna ku gulokeke nûrê şerek li ber derî ye. Ji dewleta tirk re mizgînî, mîna guloka nûrê Enwer Paşa li ber derî ne! Hûn amade ne? Bi rastî jî hûn bi xwe bawer in? Wê di nêzîk de şer were li deriyê we bide, vê ji bîr nekin. Em naxwazin xewa we xera bikin, lê di hişyarkirinê de feyde heye. Ew generalên ku zarokên vî gelî bi zorê dajon şer û vî welatî kirine deryaya xwînê, vî şerî vê carê bi hişkî wê li deriyê we bide. Rûtbeyên xwe bavêjin û mîna leşkerek bi wêrekî werin şer bikin. Yan hûnê mîna leşkerek werin şer bikin an jî destê xwe yên qirêj û bi xwîn ji hemêza van ciwanan vekişînin.

Di demeke nêz de ku vî gelî van generalan lînç bike, matmayî nemînin. Ma wê her dem vî gelî di bin solên wan de binale. Vê carê wê gel van payebilind û bipostalan di bin lingên xwe de biecqînin.
Hêrs bilind dibe. Ev pêl bi pêl mezin dibe.

Hele hêrsa li çiya qet nayê tarîfkirin.

Ev hêrsa li çiya naşibe tu aşût û bahoza li tu derî. Ev hêrseke wisa ye, ku ew bikevin kuna derziyê jî wê wan bibîne. Ev hêrs, ji yên ku “heta ferda dawîn” dibêjin re ye. Ev hêrs ji yên ku “Yên ku nebêjin, ez çiqas bextewar im ku tirk im, dijmin in” re ye û yên ku dibêjin “wê her dem wisa be” re ye…

Ger ku riyeke din a jiyaneke bi rûmet nîn be li vê dinê û li hemberî aştî û demokrasiyê bi artêşeke milyonî derketibe, wê ev guneh ne yê me be.

Gerîla tê. Şer tê. Qefle bi qefle û ji giran bi bawerî tên. Ku ew bawerî biteqe, wê ew teqemeniyên bi navê nizanim C-4’in an A-4’in wê şîdeta wan bi rîhteran neyê pîvandin…

Belê hûnê nikaribin bipîvin. Wê ji bona pîvandinê ne mêzîna we, ne hêza we û ne jî wêrekiya we têr bike.

Her gerîlayê ku tê ji serî heta neynûkê xwe bi bawerî û hêrsê bar kiriye tê. Pêleke mezin tê.

Derdekî û pirsgirêkeke me yî ku em bi we re em jiyan bikin nîn e. Ev tercîhek bû, lê we ev tercîh wekî lewazî nirxand. We em neçar hiştin ku em rê û rêbazên dîtir bikarbînin.

Hûn hê jî gorên hinekên din dikolin. Lê hûn qet xeyal nakin ku hûnê rojekî bikevin van gorên ku we daye kolandinê. Jixwe hûn nikarin xeyal jî bikin.

Ev gel êdî bi hişmend e. Ev gel wê êdî bi tu awayan vê bindestiyê qebûl neke. Hûn hemû leşkerên xwe jî bajon mirinê, hemû çekên xwe bikarbînin jî, hemû cebilxaneyên xwe jî qerc bikin, wê encama vî şerî neguhere. Wê encam neguhere.

Hûn qet fikirîn, çima ev xort û keçên kurdan xwe dikin bombe û di destê wan de qilêş û xwe berdidin metrepol û qereqolan?

Niha gelo we dest bi fêmkirinê kir, agirbesta yekalî lewazî ye an fedekarî ye?