Beşa yekem a kurteşanoyê ku agir û hêvî bi hev re xiste nava dilê me û em dane hizrandin, hevalê pêşkêşvan weke sûprîzekê fermandarê Eyaleta Botan hevalê Cemal vexwed ser dikê. Çepikên hevalan coşa hevalên fermandar jî bilind kir. Coşa heval di çavên wî yên kûr de diteyîsî û tevahiya hevalan bi coşa fermandarê xwe hîn bi coş bûn. Dibêjin ku “Artêş siya fermandar e” Ev yek di nava dîmenê şahiyê de mirov pir rehet didît, piştî axaftina hevalê Cemal şahî dîsa dewam kir.

A niha hevalek ji nava hevalan de ku me ji wî re digot Cem Sînan, di destê wî de saza xweşik û delal, pê re jî hilkişiya ser dikê.
Çiqas xweş e, ne wisa!

Li serê van çiyan di destekî de saz di destekî de çek. Bi taybet dema ku bejna wî hevalî bi şal û şapik pêçayî be, wê demê wê çiqas bedew be xemla gerîlayekî.

Cem Sînan, bi strana “Zerdê Zerdê Zerdelayê” coşa hevalan gihande asta herî jor, bi taybet dema ku têliyên xwe di nava têlên tembûrê re dibir û tanî, wek dayîka ku porê keça xwe bi şe teno teno dikir.

Axx… xweziya we bizaniya ka çi awaz ji nav wan têlên tembûrê derdiketin, bi têlên tembûrê re têlên dilê hevalan jî lêdida û çawa “Orkestraya” dilê çiya çêdibû. Serê hevalan bêhemdî wan bi çepê û rastê ve dihat û diçû. Biskê hevalên keç jî li ber bayê sivik-sivik sema dikirin.

Bila bişewite destê neyaran ku ew dest û teliyên sazvan ji me veqetand. Wax Sînano, Sînanê Kirîv! Ew destê sazê di nava cengê de, bû destê hevalekî û şer … Erê Sînano erê!!. Te jî di wê cenga piştî 4 rojan de xatir ji min xwest hevalo! Tu bûyî nîgar di tevna mejiyê me de hevalo! Oxir be hevalo Oxir be.

Piştî şahî qediya, hevalê pêşkêşvan got: “Dîlan serbest e” Dîlan bi stirana “wez xelef im xelef im” dest pê kir. Lawan digot, keçan li wan vedigerand, keçan digot lawan li wan vedigerand. Teperepa lingan, gurmînî bi azmanê jorîn dixist. Dîlana Botanî em sermest kiribûn û dilê me li tevahiya Botanê digerand. Li pişt me Çiyayê Kato jî, li govenda gerîla temaşe dikir û bi rengekî ji xwe razî û piştrast wek xwedayê parastinê bi me dida hîskirin û digot: “Şabin, şabin, ez li pişta we me.”
Dîlana me xwe gihande şevê, lewra jî şevê ji rojê re got:“Ji kerema xwe re tu gelek bi wan re şabûyî, bihêle ez jî bi coşa dilê van keç û lawan şabibim, çend saet bin jî ez kerba dilê xwe bavêjim aliyekî, ji xwe re têr û têr li wan temaşe bikim.

Jixwe şev û roj weke xwişk û bira ne, wek hevalên hev ên dirist in, timî ji hev hez dikin. Heçkû cêwiyê zikekî bin.

Di vê navberê de, şevê bangî keça xwe ya mezin heyvê dikir, hela were, ji xwe re li van dilan binêre, çi dilên zelal û pak in. Heyvê li dayika xwe vegerand û got: “Ma ev dilê çiyane dayê”

Pêre heyvê elenda xwe avête nava dilên çiya, şev dereng dibû. Heyva bedew, ji xewa nikarî derengtir bimîne û bi xwe re jî ev dîmenê xweşik nivandin. Azman çikî sayî ye tenê ji stêrkan re maye. Şev bû şeva lalan, tenê vizîniya bayekî hinekî sar tê, çavê stêrkan diçirisin di gulovera xwe de dizîvirin û bi hev re peyvên xweşik dibêjin.

Piştî vê şeva xweşik, li berbangê em li ser dengê heval Xişman û Dijwar rabûn ser xwe, çavê me li Rojeke nû vebû.

cîhana stêrkan
di asmanekî sayî de
bi beriqandina stêrkan re
bi hev re awaza şevan digotin
ma gelo!
Rast e stêrk bi hev re dipeyivin?
carekî we re guhdar û temaşeke
biçe ser girek bilind
wekî katoyan
destê xwe yî rastê
deyne ser rûçikê xwe
bi destê çepê jî
çavên xwe
bi desmaleke spî pak bike
kûr kûr berê xwe bide
azmanê jorîn
bi qasî çend deqîqeyan
temaşeke
guhdarke
tê wî çaxî
peyvên stêrkan
awaza wan
di beriqandina wan de bibîne
çawa mirov
xwedî cîhanek bi hest û evîn e
cîhana stêrkan jî hîn xweşiktir e
ne kîn ne hesûdî
ne jî dilreşî
cîhanek tejî hêvî û baş temaşeke
tê bibînî
çiqas evîndar bi soz in
di her şevê de xwediyê soza xwe ne
soza wan
ji evîndariyê ne kêmtir e
ji soza Mem û Zînê
bû sozdarê welat û azadiyê
ji ber ku stêrk
ne nefs mezinin
bi kêfxweşî
di destên sibihê re
cihê xwe didin rojê
ma gelo
mirov ji vê cîhanê re nabe evîdar
lewra jî bila evîna dilê me
di cîhana stêrkan de be
bi vê hêviyê çavên xwe bigre
belkî wê demê
di xewna xwe de
tu bibînî
ku ez û te bibin stêrk

wê bidome...

<<<nivîsên berê>>>