Ez li xwe digerim

De guhdar bikin ezê ji we re bêjim. Li stêrkê digerim. Na na li mirovahiyê. Erê, erê li mirovahiyê digerim. Li we digerim, li xwe digerim, li rastiya jiyan, çand û zimanê xwe digerim. Li hemû digerim, li her kesî digerim, li rastiyê digerim, belkî jî li xwe digerim…

Niha hûn dibêjin ev çi dinîvisîne an jî riya xwe şaş kiriye?

Na na!

Belovajî nehizirin, riya min diyar e. Lê dîsa jî ez digerim di pirtikên xwe yên jiyanê de ez perçeyên xwe yên azadiyê digerim. Niha pirtikên min winda bûye, li zarokatiyê heta niha digerim. Her ku ez xwe nêzî wê dikim û ez dibêjim gihîştim, dimeyzînim ku ji min pir dûr ketiye. Carnan dibezim, carnan dimeşim, carnan radiwestim, carnan dikenim, carnan digirîm, carnan bi keser, carnan jî bi kêfxweş im. Lê her dem ev lêgera min domiya. Weke roj û şev, wek tarî û ronahî, wek pevçûna dijwar a xwezayê. Wek pirtikên atomê yê ku di nava wê de wek proton; bi hêz û dijwar e, wek elektron; di nav liv û libatan de ye. Wek atoma cîhanê dikare ser û bin bike. Ez digerim, gelo tu kes wê nedîtiye?

Ez zarok bûm, ez nezan bûm, hê çavên min nebişkuvîbûn. Min tu der nedidît, ronî tune bû, di hinava tarîtiyê de digevizîm, di nav deryaya ku ji min re biyanî dihat de, ez jî winda bûm...

Cîhana min biçûk bû, mejiyê min wek tovek bû, bergeh û têgîna min teng bû; ez ne dûh, ne îro, ne jî sibê digeriyam. Min tu derê nedidît. Gelo mirov wisa dijî an na? Ez wê jî nizanibûm. Gelo hûn çi dibêjin, hûn dikarin bersivek ji bo min bidin?

Weke keseke mirî, weke keseke li çar diwaran de xwe jibîrkirî ye. Belkî navê min jî nîn bû, ez nizanibûm bimeşiyam, her tişt ji min re wek di nav xerîbiyê de dihat. Hem cî û warê min hebû, hem jî tu cî û war nebû ku ez bijîm. Piştre dem derbas bû. Ez jî di vê demê de dimeşiyam. Lêgerîna min hê jî didomiya û min stêrkek dît!

Di demeke kin de her heft serzemîn bûn qeşa; her cih di nav tarîtî û zilûmatê de ma. Ez mam tenê, tirsiyam, tu kes û tu tiştên ku min xwe pê bigirta tunebû; tevahiya xwezayê, her giyanewer, her şaxên jiyanê ji ber çavên min winda bûn. Sûda tu tiştî, alîkariya tu kesî nedigihîşte min. Ji hêla cinawiran, bi her çar hêlan ve hatim dorpêçkirin, ez tenê û xerîb mam… Xerîbî û tenêbûn, an jî di nav cîhana biyanî de zarokbûn… Ez digeriyam, ez digerim û hê jî ez di nav vê rêwîtiyê de dimeşim…

Piştre min stêrkêk dît, an go min xwe dît, min roj dît û hawirdorên wê de tîrêj hemû jiyanê hemêz dikirin. Dilê min şad bû, mejiyê min vebû û ez ketim vê rêka rojê. Êdî min nav ji lêgerîna xwe kiribû. Her tişt ji bo mirov di nav sêkûçka azadî, nasname û çand de diçû û dihat.  Ez êdî êdî mezin dibûm, digeriyam, dimeşiyam û caran radiwestiyam. Min xwe dît û min nedixwest ku ez dev jê berdim. Û min berneda, heta niha jî wisa dimeşe.

Belkî hûn bipirsin çima destpêkirineke wisa? Lê ev yek pir girîng e. Ger we jî carnan xwe winda kir, dev ji tu tiştî bernedin. Ger hûn di rêka rast de bimeşin, ewê lêgerîn we bibe ber bi armancê we re. Yê herî girîng mirov rastiya ku tê de dijî bigere, bibîne, nas bike di nav jiyanê de bi çand û nasnama xwe ve bimeşe. Ji bo kurdan dîtina azadî û xeyalên xwe di çiya de bi pêş dikeve. Çimkî tu cî û warê jiyanê yê ku kurd tê de bijî nemaye. Her tişt di bin zext û zoriya mêtîngeriyê de diçe û tê û tune dibe. Welatê me Kurdistan jî ji destê me hatiye girtin. Werin em xwedî rastî û welatê xwe derbikevin! Em jiyana xwe biafirînin! Têkoşîna azadiyê ji bo vê bingeheke mezin e.  

Êdî cî û azadiya me heye. Warên ku bi têkoşîna azadiyê, nirx û rûmeta mirovên azad derdixwe heye. Êdî dîroka kurd a ku bi têkoşîna azadiyê ve tê nivîsandin heye. Her tişt bi têkoşîn û rûmeta lehengan ve hatî afirandin. Cî û warê lehengan, cî û warê ku kurd tê de azad bijîn heye. Ev cî bi ramanê mirovên azad ve hatî afirandin. Ger hûn jî li xwe digerin, lêgerîna mirov pir dema digîhîjîne rastiyê.