Xweza û rastiya mirovan

Mîna ku heval Viyan dibeje; “Hetanî fêkî nestewe û negihîje dema xwe ya pijandinê, pêwîst e neyê jêkirin. Ev nêzîkatiya heval Viyan taybet ji bona têkiliya navbêna xweza û mirovatiyê de bû, ji ber ku mirovatî di roja me ya îro de gihiştiye astek herî jor, lê çawa tê birêvebirin? Û li ser kîjan bingehan.

Însan, di roja me ya îro de çawa nêzîkatiyê ji hev re raber dike? Her wiha ji xwezayê re û ji hemû zindiyan re jî. Dema ku texrîbat di nava xwezayê de têne çêkirin heman demê de bandora xwe li ser mirovan dide kirin, bêguman tevahî aloziya di nava xwezayê de derdikeve bi destê mirovan. Em dikarin bêjin ku “mirov bûye gurê mirov” ev xezeb-barî an go gurîtî nahêle ku afrandinên mezin derkevin holê, ta ku bikeve xizmeta tevahî zindiyan.

Di serî de sererast kirin ji mirovan re gerke, ta ku xweza jî sererast bibe, heya hemû zindî bikaribin mafê xwe yê jiyanê bijîn û tavahiya texrîbatan ji holê werin rakirin. Li ber çava ye ew qas şerên ku têne lidarxistin bandorek gelek mezin li ser xweza û mirovatiyê dide çêkirin. Mînak; dema ku zarokek tê dinyayê mîna nîv mirovî ye, wek her kesî nikare jiyan bike, lê ji bona ku ew zarok bikaribe mîna her kesî jiyan bike, li mefê xwe yê jiyanê digere. Mîna; “Ugur Kaymaz” Muhamed Dura û hemû zarokê ku li peytexta Kurdistanê Amed hatin qetilkirin. Ma qeyî van zarokan nikanîn mîna hevalên xwe yên dîn bijîn, bi zimanê xwe biaxivin, binivîsînin û bang bikin.

Erê, em rêberê xwe dixwazin, çawa mirov bê hewa nikare jiyan bike em jî bê rêberê xwe nikarin jiyan bikin. Dema ku rêberê me ne azad û ne li gel gelê xwe be, wê demê em jî mafê xwe yê jiyanê nabînin û nikarin bijîn. Yanî mirov çawa nikaribe bê hewa jiyan bike, em jî bê Rêber APO nikarin jiyan bikin.

Bi qîrînên zarokan, hêviyên şehîdan, bengawaziya dayikan, dîlgirtina rêberan, hişt ku di hinav û hundirê min de kîn û nefretek mezin were çêkirin û şêwaza min a tekoşînê hîn mezintir bilind dibe, ta ku intîqama wan rabikim.