LI KATO MARÎNOS SERGOVENDA MEŞA AZADIYÊ

Di yekê gulana sala 1998’an de Rêber Apo, ji bona aştî bê wekî erkeke dîrokî peywireke mezin hilgirt ser milê xwe. Daxuyanî û biryara agirbesta yekalî da. Gerîla jî wek şagirtên li hember mamosteyên xwe, yekser ev biryar bi cî anîn û ji derveyî parastina xwe ya rewa, bêyî ku çalakiyên leşkerî bikin, em ketin tabatiyê. Li ser vê bingehê û bi talîmata Biryargeha Navendî ya Eyaletê, em ji herêma Gulpinarê ber bi Kato ve vekişiyan. Bi vî awayî di navbeyna du roj û şevekê de em gihîştin Kato Marînos. Lê vê carê ne yekîneya me tenê bû. Kato wek cihekî rizgarkirî dihat dîtin û ji hevalan tijî bûbû. Ew cara yekem bû ku li zozanan ew qas heval bi hev re diman. Hema dikarim bêjim hejmara hevalan bi qasî 150’î kesî hebû. Bi giştî, qasî du yekîniyan bi tevger bûn. Cardin hêzên biryargeha eyaletê bûn. Di nav van hêzan de jî, yên YAJK’ê û yên lojîstîkê hebûn. Lewra jî tu bi kîjan milî ve biçûnayî tu leqayî hin hevalan dihatî.

Di vê navberê de, hevalekî ku nû tevlî bûbû bi awayekî matmayî pirsek ji nav dilê xwe avête derve û got: “Ya ma qey heval wisa gelek in” Hevalekî lê vegerand û got: “Ev lê lê ye hîna te lolo neditiye. Ka tu here başûr, wê demê tu çi bijî.” Lê dîsa jî wî hevalî di ber xwe de diaxivî û wiha digot: “Bi xwedê em ew qas bin kesek wê bi me nikaribe” Hevalekî ji bo wî bersiv da û got: “Na em çiqas bin jî, divê dîsa jî em xwedî tedbîr bin û her tim hişyar bin”

Lê wî hevalî gera xwe dewam kir. Di nava hevalan de, bi kêfxweşî çû cem hevalek din û sohbet kir.

Jiyan bê rawestan didomiya. Li ser axê, moriyên reş û zer di nava pêşbirkê de bûn. Qûtê zivistanê li ber deriyên qulmoriyên xwe, komek dasî berhev kiribûn û yeko yeko dikşandin binê erdê…

Ji derveyî hevalên ku ewlekarî digirtin, tevahî hevalên din wek moristanê xebatê berhevkirina qutê zivistanê dikirin. Bi giştî liv û lebatek bê rawestan hebû. Dem dema “sererastkirinan” bû.Çûn û hatin bê rawestan bû, di kîjan saetê de wê mêvan werin, wê ji ku derê werin ne diyar bû. Lewra diviya bû ku em her tim amadebin ji bona pêşwaziya mêvanan. Li kêleka vê, hevalan biryara haziriya şahiyekê dabûn. Hema bi lez hevalan dest bi haziriyan kirin. Bi şevê dengê têlên tembûra heval Sînan dihat (kurê Hozan Comert bû) her wiha dengê stranên hevalên keç, di nava van zinar û latan de hildikişiya azman. Gelek heval di nava amedekariyên de bûn. Dihat gotin, wê îro saet di nehê şevê de şahî dest pê bike. Hevalên xort riyên xwe kurt kiribûn, hinekan jî simbêl li ser lêvan de berda bûn. Hevalên keç jî keziyê xwe yên hûnandî û biskê ku xelekî kiribûn û di ser piştê de berdabûn.
Ji ber ku di nava piratîkê de zû bi zû derfetê çêkirina şahiya çênedibû, lewra hemû heval di meraqa destpêkirina şahiyê de bûn. Jixwe tu carî coş ji hevalan kêm nedibû. Ji ber ku tevahiya hevalan ji nava coşa şer hatibûn. Lê vê carê dîmenê şahiyê cudabû…

Saet ber bi nehan ve, piştî hemû hevalan ciyê xwe girtin, pêşkêşvan derketin pêşberî hevalan. Şahî bi sehneyek kurt ku li ser rêwitiya hevalan hatibû amadekirin dest pê kir. Di dema rêwitiyê de hevala Zinarîn ku şehîd ket û beşdarî karwana şehîdan bû, hate bibîranîn. Deqeyek rêz hate girtin û soza girêdana şehîdan hate dubarekirin.

Sehneya ku hatî pêşkêşkirin pir balkêş bû, li ser meşa hevalan hate rawestîn û bûyerên ku di serê hevalan de derbas bûbûn, mijara skeçan bû. Koma hevalan dikeve kemînê, hevalên keç destpêkê rastî kemînê tên. Şerekî demkurt tê jiyandin, ji nişka ve hevalên keç dikevin kemînê. Piştî lêkdanê hevala Zinarîn bi giranî birîndar dikeve. Berek guleya ‘G-3’ ya bêbext, xwe davêje hinavê heval û heya nava parsûyên wê bi cî dibe. Wê demê heval ew bi dilsarike mezin ji ciyê lêkdanê dûr dixînin. Lê mala felekê xirab e, birîn gelek kûr e, heçkû li kezebê ketiye, her ku diçe rengê rûyê heval zeratî digire. Lê Zinarîn şagirta Rêber APO û Zîlanan bû, rihê Zîlanan di hindirê Zinarîn de xwe her zindî û nû dike.

Berî ku hevala Zinarîn şehîd bikeve vê dibêje; “Hevalno birîna min gelek kûr û xedar e, hûn biçin xwe xilas bikin” Lê belê dilê hevalan nikarî vê yekê rake, lewre jî jê re dibêjin: “Na heval em nikarin te li vir bihêlin û biçin, emê te xilas bikin”

Jixwe kizînî bi dilê hevalan ketibû, gotinên heval Zinarîn jî ev kizînî dijwartir dikir. Firmêskê êş û liberketinê diherikî ser rûçikê wan hevalan û bi dengekî lêvlerizî ji xwe re digotin; “Na Zinarîn na, hê gelek zûye”
Li ser rûyê Zinarîn xwêdanek sar dibiriqî ji êş û çîkên birînê, xwe kişandibû hev, her tişt diçû li ber deriyê bêveger, lê hîna jî di nava çavên wê de hêvî dirijiya. Lewre jî bi dudiliyekê gotina xwe ya dawîn dibêje: “Hevalno, birîna min kûr e, ez naxwazim birîna min bibe sedema tu birînin dîtir, lê viya baş bizanin ku ezê nehêlim birîna min kêfxweşiyê bide dijmin, lewre jî ez ji we lava dikim biçin, ez a di hundirê we de baş dizanim, dizanim dilê we disoje, lê hûn dibînin derfetê xelasiyê tunene, biçin û silavên min li tevahiya hevalan bikin, Bijî Serok APO”

Piştî ku heval mecbûr man û hinekî ji hevala Zinarîn dûr dikevin, ji nişka ve, dengê gumîniyekê tê. Hevala Zinarîn, narîncoka(bombe) xwe di bedena xwe de diteqîne.

Ax Zinarîn ax…

Qey te dizanî evê werê serê te, lewma tu di meşê de ew qas biken bûyî, dengê kenê te wek dengê bîksiyê bû hevala min!

Belê ev şano û kurte sehneya hatî çêkirin li pêşiya hevalan piştî çar rojan ji şahiyê bû rastî. Zinarîn ew Zinarîn bû ku rastiya peyvê li Kato Marînos kire piratîk û nehişt ku dijmin bi birîndarî wê dîl bigre û kêfa dijmin xweş nekir.

wê bidome...