Hinek derdor bi teqîna Enqerê gurên ku postên miyan li xwe kirine dixwazin bi me bidine dotin

Kaosa civakî her diçe kûrtir dibe û di nava vê tevliheviyê de bi mantixî tevgerîn jî carinan kêm dibe. Pêvajo tê şolîkirin û rojev tê berevajîkirin. Ev 15 sal in di şexsê serokatiya me de ji bona pirsgirêka kurd bi riyên bê şer çareser bibe, hemû rêbaz hatin ceribandin û hemû gav hatin avêtin. Bi taybet bi pêvajoya Îmraliyê re ev hewldan di asta herî bilind de hate nîşandayîn. Lê bi operasyon û jahrîkirina serokatiya me bersiv hate dayîn. Li hember vê yekê, kesê xwedî wijdan wê bibîne ku, ji bilî koletî û qirkirina kurdan tu rê nehatiye hiştin. Genarelên faşîst û nîjadperest ên mîna Bûyûkanit û Başbûg di her fersendê de dijminahiya li hember kurdan raber dikin. Başbûg di gotina xwe de mîna kesekî ku di ber goristanê de derbas bibe û difîkîne, dibêje heta nefera dawîn emê kurdan biqedînin.

Rastiyek heye ku li Tirkiyê vîneke siyasî nîn e û hemû biryar di erêkirina artêşê de derbas dibe. Yên din ji bilî pêlîstokan wêdetir erkên wan nîn e. Ev du roj in çalakiya ku li Enqerê lidar ketiye tê nîqaşkirin. Her alî, kes, rêxistin û sazî bi yek dengî rewşê şermezar dikin û artêş li ser vê yekê asûn û pozîsyona xwe zexmtir dike û dixwazin di binhişê civakê de, mîna ku yên mezlûm ew in û yên têne eciqandin ew in bidin bicîkirin.

Belê em wekî tevger her dem diyar dikin ku şerê ku em lidar dixin de heta dawîn li gorî pîvanên navnetewî tevbigerin. Pratîka me ya dehan salan vê rastiyê diselmîne. Lê kes şerê qirêj ên ku artêşa tirk dimeşîne naxwaze bibîne. Piştî teqîna li Ulûsê hewayeke wisa tê xwestin bê afirandin ku; mîna ku dewleta TC’ê aştiyê dixwaze, bi riyên demokratîk dixwaze pirsgirêkan çareser bike û di ser de jî hinek derdor vê rewşê dixwazin provake bikin. Waxîn û axîn tê kirin, mîna ku nebihîstine pêvajoyeke nû nehatiye îlankirin, mîna ku artêş sonda qirkirina kurdan nedaye, mîna ku kurd wê xwe neparêzên û koletiyê qebûl bikin, bi wîlewîlan xwe li nezaniyê datînin. Zemîneke wisa tê afirandin ku, sibêroj her çalakiyeke di di çarçoveya parastina rewa de bi şermazeriyan re rû bi rû bimîne. Lê komkûjiyên ku dewleta TC'ê dike, operasyonên ku li dar dixin re bertekek çênabe. 

Çalakiya ku hatiye li dar xistin, wisa dixuye ku bi armanca di dilê Bûyûkanêtê faşîst de hatina teqandin. Lewma çalakiyeke bi plan e û li ser gelek detayan hatiye rawestîn. Wê demê ev dertê holê ku, li hember van pêkanînên dewleta dagirker û faşîzane, wê hinek derên bixwazin bombe di dilê wî de biteqînin. Divê ev peyam baş vê fêmkirin. Bi armanca provakasyonê ye tê gotin, ma provakatorên mezin, ne ev artêş û hikûmet e. Yên ku operasyon li ser operasyonan li dar dixin ne ew in, yên ku di şexsê serokatiya me de gelê me jahrî ne dikin ne ew in?  

Gotinek heye, tu çi biçînî tu yê wê biçinî. Ku tu rabî sonda qirkirina gelekî di her axaftin û tevgerên xwe de binî ziman, wê demê hinek jî derên û wê bersivek bidine te. Mirov miraq dike, gelo ew bombe di dilê Bûyûkanit de teqiyana, wê şîrove bi çi rengî bûna? Wê demê jî wê hinek derdor û sazî bigotana ev provakasyone.

Kî an kê ev çalakî lidar xistiye em nizanin, lê her kesê ku li hember vî gelî xwe deyndar dibîne, bêyî ku zirar bide sivîlan, divê hedefên leşkerî, bûrokrat, kes û şexsiyetên ku li ser xwîna gelan polîtîka dikin hesap bipirsin û di dilê wan de biteqin. Ev mafekî herî însanî û rewa ye. Pêwîst e li gorî vê rastiyê bê tevgerandin. Hatiye rewşeke wisa her kes xwe mûxatab îlan kiriye. Mafekî axaftinê hebe, ev jî yên zarokên çiyayî ne. Nexwe mafê tu kesî tuneye ku vê rastiyê berevajî bike û vê têkoşîna gelan a pîroz bêmaf nîşan bide.