Erdal Dêrik

Di mangeya me ya ku nivî ji kevir û herî, nivî din jî ji bi kîsên axê hatibûn lêkirin de rûniştibûm. Pênc roj berê, piştî sermayeke tund û dijwar, bi barîna berfê xwezaya vê xakê rengê xwe guherand, li derveyî sînga tahtên bilind û nivî qurnê daran, her der weke kefenê mirinê an jî weke cilên bûkan spî bû.

Erê berfa yekem bû. Lê zû erdê girt. Her wiha piştî barîna şev û rojêkê, li erdê bi qasî bejnekê bilind bû. Niha jî piştî çend rojên xweşî û bi tav, hîna jî li derve bi qasî çongek berf maye.

Belê!

Ev ciyê me wekî mezrayeke ku li paleke beroj e, di her rojên xweşî ên zivistanê de, her roj bi hilatina tîrêjên rojê ku ji pişt lûtkeyên Çarçela derdikevin, çerxa jiyanê li nava mezraya me ya biçûk de digerîne. Hetanî danê esirî em bi tîna rojê şa dibin û xwe germ dikin. Wê demê roj xatirê xwe ji bo demekê dixwaze. Êvar û tarî jî silavên hatinê li me dike.

A niha piştî ku roj çû ava, hêdî hêdî bandora berfa çileyî xwe davêje nava mangeya me ya ku bi naylon pêçayî ye. Ji dûr ve wekî avahiyeke camê diçûrise. Vê yekê jî ez mecbûr kirim, ez agirekî bi êzingên hişk di sobê de pêxînim, da ku ez bikaribim karekî bikin.
Piştî ku min agirê sobê gûr kir, min dest bi xwendina pirtûkek kir. Piştî xwendina deh rûpelan, bala min ji ser pirtûkê çû û Kato hate bîra min. Wê demê rûpelên pirtûkê bûne mêrgê zozanan, xetên nivîsê jî bûne robarên herikî.

Piştre bihar, havîn û payîzê Katoyê hate bîra min. Wê demê min fêm kir ku karekî min derbasî sala xwe ya nehemîn dibe. Hebû min nekariye heta vê rojê pêk bînin.

Jixwe ji zû ve min dixwest ez binivîsim. Lê her car nivîsa min nîvçe û qetqetî dima. Bêyî ku ez bikevin hincet û sedeman vê carê biryara min bi hêz e.

Ev nîvîs ne tenê daxwaz û hestekî dilê min e. Ji ber ku Kato rastiyeke û hatiye jiyankirin û weke deynekî li ser milê xwe dibînim. Ji bo ku rastî di tarîtiyê de winda nebe, bila bibe hêza nivîsê.
Herî kêm ezê wan hevalên şehîd bibîrbînim. Şehîdên Katoyê –Sînan, Xişman, Najîn û Zinarîn- bi bîst û sê hevalên xwe re canê xwe kirin pira derbasbûna azadiyê û bi xwîna xwe çerxa jiyana birûmet gerandin.

Li ser vê yekê min pênûsa xwe ya zirav û lênûska xwe ya spî û xetxetî danî pêşiya xwe û min nivîsand.

*****

Di mangeyê de ez û yekî din hebûn. Lê ez jî bi xwe bûm. Ji ber ku bi fizîkî hevalek din li cem min tunebû. Lewra ez bûme dido. Li jiyana xwe û li Katoyê vegeriyam.

Yekî pirs kir, yê din jî bersiv da;

- Ma tê bîra te Kato Marînos?

Wê demê min xwe dît û nedît. Ez bi qasî sî hezar û sî rojî paş ve vegeriyam.

14’ê rezbera 1998’an û bi dengekî hêdî ji nava lêvên min derket.

Kato….Kato….Kato….

Êêhh!!.. Erê baş tê bîra min. Ez li wir bûm….

WÊ BIDOME

<<nivîsên din>>