به یاد شهید ویان سوران

یک سال از وقوع حادثه،شروع صداقت و بیان بی شرافتی دشمن ، چه زود ابرهای خاطره، بیانگر این رویداد شدن ، که انسانی همچو مشعل سوخت ، تا کوره راههای یک مبارزه را روشنایی بخشد.

آری شمع شدن محفل عاشقان، سخت است و دست نیافتنی. ولی ویان آن دختر که پیش از مبارز شدن، حقارتی به نام زن بودن را بر شانه های خود احساس می کرد .

حال خود سرودی گشته برای بیان حقیقت، تا دژخیم‌های کردستان، بدانند که هر دختر کردستانی می‌تواند سرودی ناخوانده باشد، که سالهاست در انتظار سرائیدن است. بگذارید آنان بر این باور پافشاری کنند ،که کردستانی بر صحنه جغرافیای جهان موجود نمی‌باشد.

ولی جهان می بیند که این مشعلها ،بهر بیان کردستانی بودن خود دنیای خرافات دشمنان خود را روشنی می بخشد.

آری اینان کنفسیوس روزگار ما می باشند چون از تاریکی هراسی ندارند و خود را شمعی نموده ،در حال سوزش، تا آیندگان را روشنای بخشد. هر چند که یک سال است، خاک سوگوار جدایی از ویان می‌باشد ولی کوهها، چشمه ها، باران و صداقت ملت کردستان، هر روز میثاق خود را با این مبارز راه آزادی تجدید می کنند تا اینگونه دشمنان ملت کرد پی به حقیقت رویداد ببرند.

ویان، ای دختر قندیل، نامت سبز و یادت ماندگار باد.

آتشی اوج گرفت...