عبور دير هنگام يک اِسارتِ بزرگ

اِمرالی،آه اِمرالی،
چه نفس ها در سينه داری،
يا که
يک نَفَس در نزد خود داری؟!
اِمرالی،آه اِمرالی،
می دانی
يا
که نمی دانی،
آرزوهای
پرکين و نفرين
يک قَفَس،
يک زندان و
يک زندانبان داری؟!
تو الماسی از تبارِ پاکان،
عاشقان،
هم نفسان يک آرزو
در سينه خود داری
اِمرالی،آه اِمرالی،
تو درختِ پير يک
سرزمين و
يک ملت
را در دل داری
امروز آتِنا به
زئوس
سلام نگفت،
و
ارسطو و بقراط
کمند فلسفه را  تاب ندادند
امروز، سقراط جامِ زهر را سر نکشيد،
زيرا، دانست که
مرگ او
آگاهی و خودانگيختگی
در پی ندارد
امروز،
دريایِ سياه ،
جامه ی ِ خون بَر تن کرده است،
نه از کشته شدن،
سربازانِ پيکار با اسب تِروا،
بلکه از خستگیِ شرم بر پيشانی،
بر عبور دير هنگامِ
يک
اسارت بزرگ
اِمرالی،آه اِمرالی،
تو اوجالان
را در اِسارت داری.
مردی که
در سياست ،
فيلسوفی بزرگ است
و در مِتانت پيغمبری
بی همتا.
اوجلان،آه اوجالان
چه کسان، با نام تو می کنند
سٌبحان ؟!
چه کسان خميازه بر
نگاهت می زنند
اِمرالی،
تو  نگين گم شده ی
يک تمدن
را در پنچه داری.
اِمرالی.اِمرالی!
پنچه هايت
خسته هستنند،
نگاهت چشم را آزار می دهد
زيرا، تو نه  يک نگينِ بزرگ
بلکه يک ملت،
يک تمدن
و
يک آرزوی بزرگ را
در اِسارت داری.
آه اِمرالی
می دانم
که
می دانی
در طول
تاريخ چه نامی بر خود
نهان داری؟!
تو
يک اسارت بزرگ،
يک پيغامِ سفيد
و
يک آه،آه در کنارِ خود داری.